Enter a short paragraph of text or Adsense code, or disable the intro text entirely, in the theme options panel.

Tag: loorbach en co

Monday, June 7th, 2010

Sex Machine. Het wonderlijke brein van Harry Baudelaire [Deel 7]

Harry:
Kijk TinkyWinky…elk goed gesprek begint met een wijf dat koffie voor je haalt. Vraag het zo zelf maar even aan dokter re-la-tie-the-ra-pie. Dan hoor je het es van een ander.

Karin:
Kansloos dit. We kunnen nu nog weg. Dan ga ik ook meteen bij jou weg.

Harry:
Als ik vijftig euri ’t uur ga betalen om die man uit te leggen wat je allemaal anders moet doen, wil ik wel waar voor mijn centen natuurlijk. Alsof zo’n homo er verstand van heeft omdat zijn ouders toevallig een dure opleiding betaald hebben.

Karin:
Har…alsjeblieft zeg.

Harry:
Wil je een aai over je bol? Of moet ik even huilen? Want ik weet niet in welke leesmap jij hebt gezien wat we hier te zoeken hebben.

Karin:
Ons, Harry. Onze ‘relatie’. Ik wil weten of je nog gaat veranderen.

Harry:
Nou dat kan ik je ook wel vertellen. Jij meer poetsen, ik vaker pokeren en meer bier drinken. Lekkere horecaspoiler kweken, sixpackje Heineken onder het hemd. Ik ga het helemaal anders doen.

Karin:
Nou dan ga ik maar naar mijn moeder. Kun jij even aan de dokter vragen hoe je voor jezelf zorgt.

Harry:
Heuj.

Karin:
[…]

Harry:
Ey…moppie toch.

Psycholoog:
Meneer en mevrouw Baudelaire? Komt u verder. […] Neemt u plaats. […] Ehh…meneer Baudelaire? Misschien kunt u uit mijn stoel komen en naast uw echtgenote plaatsnemen op de bank? Dank u.

Karin:
Mooi kantoor heeft u.

Harry:
Tsss…

Psycholoog:
Dank u. Wat is de reden van uw komst?

Harry:
Zie je dat niet? Moeten we misschien even wachten op de echte dokter?

Psycholoog:
Ik ben de echte dokter. Gedragstherapeut, om precies te zijn. Ik wil graag van u zelf horen wat u hoopt uit dit gesprek te halen.

Harry:
O. Ik hoop op een afspraakje met je assistente, haha. Maar zeg dat maar niet tegen mijn vrouw.

Psycholoog:
[…]

Karin:
Ik wil weten of deze relatie nog gered kan worden. U weet wel, net als in de Margriet met die vrouw die met allebei praat en dan zegt of het nog te redden is.

Psycholoog:
En u, meneer Baudelaire?

Harry:
Ik moest van háár mee.

Psycholoog:
Bent u gelukkig met de huidige stand van zaken?

Harry:
Neuh.

Psycholoog:
Wat zou u graag anders willen zien?

Harry:
Dat ze met een strakke kont en cup C naakt de hele dag zou poetsen.

Karin:
[zucht]

Psycholoog:
Zou u serieus antwoord willen geven?

Harry:
Zeg je nu dat mijn vrouw geen strakke kont heb?

Psycholoog:
Ik zou niet durven.

Harry:
Okee, ik zal het in jullie taal zeggen. Ik heb iemand nodig die met me lacht en met me grient. Dan pas kan ik zeggen: Karin is mijn vriend. […] Nou kun je wel je hoofd schudden Ka maar ik meen het hoor. Je bent er nooit voor me.

Karin:
Hoezo? Ik ben er altijd.

Harry:
In de búúrt ja. Maar niet voor míj.

Karin:
Wat wíl je dan?

Harry:
Dat je naar me luistert en me begrijpt. En dat je niet altijd meteen met een oplossing komt. Zo.

Karin:
Nou zeg. Je lijkt wel een wijf.

Harry:
Zie dokter, dat bedoel ik. Jarenlang cijfer ik me weg en ik krijg niets dan kilte terug.

Karin:
Har…dit is geen toneelstukje hoor. Doe es normaal.

Harry:
Hallo! Ik gooi wel mijn gevoel op tafel ja.

Karin:
Nou….boe-hoe. Wees jij nou maar lekker jezelf. Da’s veel overzichtelijker.

Harry:
Ik bén juist mezelf. En dat ben ik al die jaren niet geweest. Jij wilde een stoere man. Dan ben ik stoer en met een grote mond en dan vind je me een botte klootzak. Maar eigenlijk wil je dat juist want nu ik over mijn gevoel praat trek je het niet.

Karin:
Nee. Hè hè. Je bent toch een vent? Dan ga je hier toch niet een beetje soft zitten doen? Ik hoor te klagen en jij hoort te zeggen dat ik niet moet zeiken. Dat noemen ze een huwelijk.

Harry:
Daar heb ik het de afgelopen weken veel over gehad met Henk.

Karin:
Henk?!

Harry:
Henk ja. Mannen praten ook als ze ongelukkig zijn. Henk ziet dat ik ongelukkig ben.

Karin:
Van hork naar homo in drie stappen?

Harry:
Dokter kunt u ook wat zeggen misschien?

Psycholoog:
Mevrouw Baudelaire. Ik stel voor dat u uw man zijn verhaal laat doen zonder onderbrekingen. Vervolgens kunt u uw visie geven zonder tussenkomst van uw man. Kunnen we dat afspreken?

Karin:
Nou ik denk dat mijn visie wel klaar is. Het is simpel. Ons huwelijk is geen huwelijk. Mijn man is een watje. Harry is een vrouw gevangen in een mannenlichaam. En ik ben geen pot dus of zijn dekseltje past is dan niet zo belangrijk hè? Ik heb genoeg gehoord. Harry gaat maar lekker uithuilen bij Henk en ik ga bij mijn moeder een advocaat bellen om de alimentatie te regelen. Vaarwel Harry. Een prettig leven nog en tabee.

6 maanden later:
Harry en Karin zijn er helaas niet samen uitgekomen. Ondanks pogingen van Harry om zijn verdriet een plek te geven en wederzijdse ‘closure’ te realiseren, stond Karin niet open voor verder contact. Karin ontmoette niet veel later bij een tractorpulling evenement een vorkheftruckchauffeur, die met zijn Rottweiler bij haar introk voor een knipperlichtrelatie. Harry zette de therapeutische sessies alleen voort en kwam steeds meer in touch met zijn gevoel. Hij deelt een huis met Henk. De aard van de relatie tussen beide heren is onduidelijk. Harry en Karin hebben elkaar nooit meer gesproken.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Wednesday, April 21st, 2010

Compensatie

Een tankstation aan de A1, ter hoogte van Deventer. Veel te vroeg voor een maandag. In de rij met een pak ‘Goedemorgen’ en een banaan stond ik me af te vragen waarom je honderd soorten appels kunt kopen, maar alleen bananen van Chiquita.

Via een iets te vriendelijk “Jongedame” schrok ik op uit het idee dat ik iets op het spoor was en schoof ik door naar het kassaraam. Achter de ademgaatjes zat een jongen van een jaar of twintig die verdacht veel op een marmot leek. Even dacht ik dat ik in een schoenendoos met stro keek. Tot hij begon te praten.
“Zozo, jij bent gezond bezig zeg. Goed hoor.”
Ik glimlachte en zei met schorre stem:
“Ik compenseer een heel ongezond weekend.”
Hij gooide er een paar dooddoeners in en iets waarbij hij schokschouderde en toen vond ik het mooi geweest. Ik bedankte hem, zei ‘doeg’ en draaide me om.

Terwijl ik aan het weglopen was, riep hij me net iets te luid na:
“Kijk!”
Ik keek en zag de man die achter me in de rij had gestaan, waarschijnlijk net buiten gehoorsafstand van het gesprek dat ik afgerond dacht te hebben. De man had een grote buik en kleine voeten. Voor de grote buik hield hij relatief kleine vuisten van worstige vingers. In die vuisten hield hij stevig een Chiquita banaan geklemd. Ik keek. De marmot riep:
“Die meneer heeft ook wat te compenseren!”
Ik keek naar de banaan van de meneer. En toen naar zijn voeten. Naar zijn rode hoofd. Ik keek naar de jongen achter het glas en zei, op quasi-fluistertoon:
“Dat kun je toch niet zomaar zéggen?”
Hoofdschuddend liep ik weg. De vrolijke medewerker bleef niet-begrijpend achter. De meneer werd nog roder. Ik stapte snel in mijn auto.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Friday, February 5th, 2010

The Office 2.0

-Hee met mij. Ik bel je straks even terug.
-Okee. Waarom bel je me nu dan?
-Ja, automatisme. Maar het is makkelijker per mail.
-Dus je belt me om te zeggen dat je me gaat mailen?
-Ja, eigenlijk wel.
-Wat enorm multimediaal van je. Waar kan ik je zoeken? Zakelijke mail?
-Nee, het is niet echt zakelijk.
-Hotmail dus.
-Ja, weet ik niet. Het is ook niet echt iets voor hotmail.
-OK. Heb je er emoticons bij nodig?
-Hm…ja ik denk het wel. Anders gaat de intonatie al gauw verloren he?
-De intonatie die je in een telefoongesprek wel hebt bedoel je?
-Ja.
-Ah. Okee.
-Ja, lastig he?
-Tja. We komen er wel. Sec emoticons of ook pictogramdingen?
-Wat zijn pictogramdingen?
-Die regenbogen en schapen en poppetjes die ballen overgooien en dat mannetje met het gekke haar enzo.
-Oja. Ik denk een regenboog en een mannetje met gek haar. En misschien die met die bal overgooien.
-Ja dat kan dus niet. De regenboog zit in MSN, het haar in Skype en die met de bal is de kwekker.
-Is dat Facebook?
-Hyves.
-O ja. Nou, ja gewoon die jaren nul emoticons kunnen misschien ook wel. Het gaat vooral om de basisemoties natuurlijk.
-Dan kun je me dus ook gewoon een sms sturen.
-Ja. Nee, want ik wil wel een beetje beleving erin. Een soort soundtrack.
-Zoals je nu de Black Eyed Peas heel toepasselijk op de achtergrond aan hebt?
-Hoe weet je dat? Het geluid staat uit.
-Je bent online op MSN en daar staat dat je daar nu naar luistert.
-O. Fuck. Ja dat is natuurlijk gekoppeld aan iTunes. Nee het wordt geen “I got a feeling” gesprek. Maar ik moet dus wel iets met YouTube.
-Uiteraard. Een filmpje of een link?
-Wat heb jij liever?
-Een link is ook wel o.k.
-Nou, een link it is.
-Wil je me veel vertellen?
-Nah……120 tot 130 tekens-ish?
-OK. Tweet me. Ik ben zo ff van mijn plek maar no worries. Ik heb ook een app.
-Dat is goed. Als het niet lukt bel ik je wel even terug.
-Schat, ik zit tegenover je. Je kunt het ook zelfs gewoon in het echt zeggen. Twitter is ook weer zichtbaar op LinkedIn. Misschien niet handig.
-O jaaaaa. In het echt! Hoe oldskool! OK, ik moet nu hangen. Ik moet even bij iemand langs.
-Is goed. Bye.

=======================

-Hi.
-Hey, jij was lang aan de telefoon zeg. Ik wou wat met je bespreken.
-Shoot.
-Of je mee gaat een peuk roken.
-Ja is goed.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Wednesday, January 20th, 2010

Arbeidsmarktcommunicatie 2.0

Ik was in gesprek met Bedrijf X. Tegenover me zat de Chief HR Officer. Een vriendelijke man met een mosgroen pak en pennen in het borstzak van zijn overhemd.“Ik denk dat het de krapte in de arbeidsmarkt is”, zei hij. Hij legde uit dat het niet aan het product lag, niet aan de technologie en niet aan de arbeidsvoorwaarden. Want dat hadden ze, producten, technologieën en arbeidsvoorwaarden. Ze hadden al een paginagrote wervingsadvertentie geplaatst in de Telegraaf. En toch was er niet één postacademisch opgeleide .NET specialist van 27 met 12 jaar werkervaring op afgekomen. Het was een waar mysterie.

Aan bedrijf X lag het dus niet. Aan het gekozen medium ook niet, want de Telegraaf heeft een enorm bereik en met een paginavullende full colour advertentie op zaterdag bereik je iederéén. Aan de advertentie lag het ook niet. Die was opgemaakt door een echt reclamebureau en het was een wonder dat die jongens al die woorden er in hadden gekregen. Aan de tekst lag het ook niet. Het begon met een verhaaltje over Bedrijf X en dat ze flexibel zijn en dynamisch en professioneel en gericht op kwaliteit. Een echte partner in ICT. “Partner, dat doet het altijd goed”, zei de Chief HR Officer. “Dat zei de Chief Marketing Officer. En die kan het weten, want hij doet dit werk al bijna veertig jaar. Alleen heette hij toen nog Chef Communicatie.”

Op het stuk over de flexibele kwaliteit van Bedrijf X volgde de vrolijke melding dat er door een reorganisatie een vacature was ontstaan voor een Sr. .NET Specialist. Daaronder een overzicht van taken en verantwoordelijkheden, de plaats in de organisatie en uitleg aan wie de Sr. .NET Specialist rapporteert. Want dat houdt Sr. .NET Specialisten enorm bezig: wat hun plaats in de organisatie is en aan wie ze rapporteren.

Daarna kwam het stuk van Eisen. Een halve pagina was dat ongeveer. Daarin werd verteld wat de potentiële kandidaat moest kunnen en weten. De absolute basisvereisten bestonden uit twaalf specialistische kennisgebieden waarvan de gemiddelde Sr. .NET Specialist nog nooit gehoord heeft, maar de Chief Executive Officer had gezegd: “Wie er desondanks verstand van heeft zal wel echt goed zijn.” Certificaten voor technologieën die elk moment ontwikkeld kunnen gaan worden waren een pré.

De voorlaatste alinea beschreef de sollicitatieprocedure: een eerste gesprek met een Regional Sales Manager, een tweede gesprek met een andere Regional Sales Manager en een Jr. HR Executive, een derde gesprek met de landelijk directeur, een assessment, een evaluatie van het assessment, een gesprek met de Chief Executive Officer en ten slotte een gesprek met het ontwikkelteam. Ergens na dat laatste gesprek zou, in het geval iedereen een positief oordeel had gegeven, een aanbieding gedaan worden.

Helemaal onderaan, tussen de uiteenzetting van de procedure en ‘Acquisitie op basis van deze advertentie wordt niet op prijs gesteld’ stond het hoofdstuk dat de kandidaat van zijn sokken zou blazen, zou overtuigen van het feit dat dit de werkgever van zijn dromen was en dat hij liever nog gisteren dan vandaag zou starten bij Bedrijf X:

“Aanbod: een marktconform salaris en goede arbeidsvoorwaarden.”

“Ach, er was wel degelijk Return on Investment,” had de Chief Financial Officer gegrapt,“want we hadden twee brieven ontvangen.” De eerste was van een detacheringsclub die nog wel een bankzitter wist van 63 jaar, tegen een wervingsfee van 25% over het bruto jaarsalaris plus vakantiegeld. De tweede begon met: “Geachte L.S. Ik weet ook wel dat ik niet de goeie papieren heb maar ik heb sollicitatieplicht.”

Beide kandidaten gingen niet door naar de eerste gespreksronde, maar er was geen man overboord. De Chief HR Officer had namelijk van de Chief Information Officer gehoord dat Bedrijf X druk dingen virtueel aan het implementeren was en in de uitvoeringsfase zelfs digitaal zou gaan met de arbeidsmarktcommunicatie. Het was een kwestie van weken. Dan konden ze op Monsterboard.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Wednesday, January 13th, 2010

THINGS NOT TO DO TODAY

DATE __________________________________________NOT DONE

saldo checken [check]
een politieke voorkeur ontwikkelen [check]
tegen deurpost/muur oplopen [ – ]
met aanhangers van The Secret praten [check]
met geel eendjeshaarclipje in naar opdrachtgever [check]
te vroeg op het schoolplein staan [check}
aangifte inkomstenbelasting 2009 [check]
kerstboom weghalen [check]
te laat bij tandarts [nooit doen bij iem. met sadistisch beroep] [ – ]
me afvragen wat ‘sterrenmix’ betekent [ – ]

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Thursday, December 24th, 2009

In time and love one must travel light

Carry no emptiness.
Replace it with space.

Dare to dream.
Say what you mean.
Mean what you say.
Play.

Listen to silence.
Observe the obvious.
Show the invisible.
Protect the unmissable.

Hurry only to stop.
Step up.
Love.
Look above.
Go beyond.
Feel the dawn.

Do not believe you can’t.
Do not fear you can.

Do not be vile.
Smile.
Feel.
Be real.
Think.
Wink.
Think again.
Be a friend.

Evoke.
Stroke.
Ask why.
Cry.
Shout.
Pout.

Don’t need to have.
Laugh.

Know how little you know.

Have passion.
Fuck fashion.
Be kind to yourself.
Value health.
Be thankful.
Be beautiful.
See romance.
Dance.

Elevate.
Create.
Wonder.
Don’t ponder.

Feel pain.
Love rain.
Sing.
Feel spring.

© Dorothée Loorbach

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Powered by WordPress

Blossom Theme by RoseCityGardens.com