Enter a short paragraph of text or Adsense code, or disable the intro text entirely, in the theme options panel.

Tag: Dooo

Wednesday, September 5th, 2018

Symbiosis

No one loves you

the way you love me

but me

 

– dooo

Tags: , , , , , , , , , , , ,

Tuesday, September 4th, 2018

De geschiedenis van de liefde in tien woorden [of acht]

Dus

sus me

kus me

wis me

eufe

mis me

 

– dooo

Tags: , , , , , , , , ,

Tuesday, July 30th, 2013

toevallig

was jij toevallig
die krekel
die op mijn hand bleef zitten?
of die vlinder
die ons volgde
toen wij ons
lieten meevoeren
door die stroom?
was jij misschien
het water
zo helder
dat je onzichtbaar was?
of was jij soms
het gras
dat naar ons wuifde,
toen, die keer?
sorry dan
ik herkende je niet
maar ik zag je wel.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

Monday, November 12th, 2012

What’s on your mind?

Nou, dit.
Fuck it.
Je salaris van een failliet monetair stelsel.
Je pensioen van een slecht bluffende dienstverlener.
Je beloften van een terugkrabbelend kabinet.
Je contract voor onbepaalde tijd.
Je levensloopregeling die een afslag te vroeg nam.
Je bankroete kredietverstrekker.
Je verzekeringspolis die geen rampen dekt.
Je hypotheek die vereist dat je nog veertig jaar samen blijft.
Je huwelijksgeloften die een clausule misten over die geile stagiaire.
Je welopgevoede zoon die zijn ex neerstak.
Je kerk die niet gelooft in onvoorwaardelijke liefde.
Je verpleegtehuis waar ze vergeten je om te draaien.
Je master in werkloosheid.
Je 1200 HD kanalen waar nooit iets op is.
Je hele kloterige 3.0 bestaan, dat met 900 vrienden leger is dan ooit.
Je eeuwige zoektocht naar behoud van schijnzekerheid.
Fuck it.
Glimlach gewoon een keer naar een onbekende.
Word je veel rijker van.

Tags: , , , , , , , , ,

Saturday, December 18th, 2010

Zinnen.

In het labyrint der zinnen
hoop ik dat ene woord te vinden
het ene woord voor jou en mij
voor liefde tranen lachen blij
voor high on life en dopamine
stagediven en trampoline
poëzie en kriebelzand
en balanceren op de rand
voor lentebries en zomerzucht
een warme deken roze lucht
heel vers brood en lang in bad
het zachte spinnen van een kat
schootlezen en druppels dauw
van ‘jij van mij’ en ‘ik van jou’
pasgewassen beddengoed
zilt en zout en bitterzoet
ochtendseks en nachtdiner
en blote voeten in de zee
voel en leef en dans en zing
en slaap en droom en flirt en spring
dat ene woord dat ene woord
dat zwijgt en wacht tot ik hem hoor.

Tags: , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Joe

Joe werkt al drieënveertig jaar bij de fabriek. Niemand weet precies hoe hij er begonnen is. Ineens was hij er gewoon, op die Valentijnsdag in 1967. Hij zal een jaar of twaalf geweest zijn. De mensen zeggen dat hij al drieënveertig jaar hetzelfde donkerblauwe overall draagt, met in zijn linkerzak dezelfde witte zakdoek met de oranje dubbele rand en in zijn borstzak twee gedeukte kroonkurken. Niemand weet precies hoe oud hij toen was en niemand weet precies hoe oud hij nu is, maar hij is nog nooit te laat geweest en nog nooit ziek.

Joe raakt in paniek als de lucht buiten helder is. Dan rent hij als een wildeman door de fabriekshal, wild gebarend met zijn armen in een opwaarts stuwende beweging. Alsof hij stof naar de hemel tilt. Niemand weet precies wat hij dan wil, maar iedereen weet dat hij kalmeert zodra iemand zegt:
“Ze zijn onderweg, Joe.”
Dan rent Joe in paniek naar het raam en blijft hij naar de lucht wijzen tot het moment waarop de spanning van zijn rug glijdt en zijn schouders langzaam hun vertrouwde, teleurgestelde positie weer innemen. En dan, als Joe langzaam diep inademt en daarna nog langzamer nog dieper uitademt en zijn hoofd een paar tellen laat hangen met zijn kin op zijn borst, dan weet iedereen dat alles weer goed is. Tot deze maandag.

Op deze maandag, waarop Joe Bizetski precies drieënveertig jaar, twee maanden, negen dagen en een uur of vijf voldoet aan een functieomschrijving die niemand kent, verandert het heden de toekomst en wordt Joe een verhaal. Om 12.32 uur begint een iets te grote man in een in iets te kleine overall door de fabriekshal te rennen. In een opwaarts stuwende beweging gebaart hij wild met zijn armen, alsof hij stof naar de hemel tilt. Niemand weet precies wat hij wil, maar iedereen weet dat hij kalmeert zodra iemand zegt:
“Ze zijn onderweg, Joe.”
Vandaag is het Millie van de kantine. Vanachter haar kassa rent ze naar hem toe, legt ze een arm op zijn schouder en zegt ze:
“Ze zijn onderweg, Joe.”
Op dat moment zakt Joe door zijn benen.
Vlak voordat de dokter net te laat naast hem knielt, pakt Joe de mollige hand van Millie stevig vast. Hij kijkt haar angstig in haar grote blauwe ogen en zegt:
“W…..wie moet nu de wolken maken?”

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Rocco

Rocco is de hond van Franny. Franny wilde heel graag een huisdier. Franny’s mama legde uit dat dat geen echt dier kon zijn, omdat echte dieren echt eten, echt drinken, echte aandacht en echte liefde nodig hebben. En dat alle liefde en aandacht van haar mama al voor Franny was en dat alle centjes die ze met haar twee banen verdiende al opgingen aan hun eigen eten en drinken. Hoewel ze alles al had gegeven wat ze te geven had, vroeg Franny’s mama het meisje toch wat voor dier ze graag wilde als het geen dier kon zijn dat eten, drinken, liefde of aandacht nodig had. Of misschien alleen een beetje liefde. Dan wilde Franny een Rocco. Ze wist alleen nog niet hoe een Rocco er uitzag.

Na maanden zoeken vond ze hem in de etalage van een meubel- en lampenwinkel die door de crisis failliet was gegaan. Op zijn rug was een sticker geplakt met daarop de tekst “van 150 voor 50”. Hij was ongeveer 80 centimeter hoog. Vanaf de grond dan. Want vanaf het plafond was hij veel hoger. En hij was zo groen als de soep van heksen. Dat was precies de goeie kleur, want als hij groen zou zijn als de struiken, zou ze hem zomaar kunnen kwijtraken tijdens het uitlaten. Franny vroeg wat er op de sticker stond, want ze kon alleen maar de 5 lezen en wist dus niet meer dan dat dit een hond was voor meisjes zoals zij, die net 5 waren geworden en hun hele verjaardag hadden doorgebracht met hopen op een Rocco. Franny’s moeder zei “van 150 voor 50. Deze Rocco kost vijftig”.

Franny vroeg of ze samen genoeg hadden om Rocco mee te nemen. Franny’s mama zei dat Rocco iets meer kostte dan ze die maand over hadden. Franny vroeg of ze dan, als ze nu heel heel heel hard zou sparen, later als ze groot was Rocco mocht ophalen uit het lampenasiel. Franny’s mama bedacht hoe zielig het zou zijn als Franny pas op haar zeventiende genoeg geld zou hebben om Rocco uit het lampenasiel te halen, om er vervolgens achter te komen dat het lampenasiel al lang niet meer bestond of dat Rocco zelfs al in een lampenbejaardentehuis zou zitten. Dat hij moederziel alleen, als enige Rocco, de hele dag tegen de lamp zou lopen zonder ooit het genoegen te hebben gekend van een Franny in je leven. Franny’s mama zei dat ze zich vandaag geen zorgen gingen maken. En dat ze Rocco meteen mee zouden nemen als Franny nu alvast de liefde voor haar rekening nam. Omdat liefde het meest waard is als je het niet bewaart. Dat je liefde juist nooit moest opsparen voor later. Dat begreep Franny wel. Liefde moest je altijd direct weggeven. Want dan kreeg je het direct weer terug. En dan had iedereen altijd genoeg.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Mona

Mona woont op de galerij van een appartementencomplex op Gran Canaria. Al twee jaar, 8 weken en anderhalf uur houdt ze haar vuisten stevig om de spijlen van de balustrade geklemd. Als ze loslaat, gaat het mis, weet ze sinds die hete augustusnamiddag toen ze erachter kwam dat ze omgekeerde hoogtevrees heeft. Mona is bang dat ze gewichtloos wordt als ze de balustrade loslaat en dat ze dan onherroepelijk ter hemel stort. Als mensen haar vragen hoe ze daarbij komt, buigt ze haar hart zo dicht mogelijk naar een knokige vinger van haar linkervuist en zegt ze licht hoofdschuddend: “Innerlijk weten, mijn kind. Innerlijk weten.” Sinds die hete augustusnamiddag is dat het enige wat ze nog zegt, ongeacht de vraag.

De directie van het complex had destijds wel geprobeerd haar eerst vriendelijk, toen onvriendelijk en later met brute kracht van haar plek te krijgen, maar ze had zo hard geschreeuwd en met haar ogen gerold dat de dorpsbewoners waren komen aanrennen. Ze hadden geroepen dat dit waarschijnlijk de heilige Mona was die aan hen was verschenen en dat de directie haar tot het einde der tijden moest voorzien van eten, drinken en oude leesmappen. De directie had daar al snel mee ingestemd. Niet zozeer om het zekere voor het onzekere te nemen. Niet omdat Mona precies op die hete augustusnamiddag haar veertigjarig jubileum had als [enigszins overjarig] kamermeisje en men vond dat dat een mooi moment was voor een soort van wederdienst. En zeker niet om de heilige Mona te vereren. Het was meer omdat de schreeuwende heks toeristen uit de hele wereld aantrok en dat de directie ongekende mogelijkheden had gezien voor sponsordeals en merchandising.

Twee jaar en acht weken geleden had Mona een halve bij een hele bij drie komma acht meter in het midden van de galerij betrokken, precies boven de plek waar de duiven samenkomen. Twee jaar en drie weken geleden was ze, gezien vanaf de deur van het trappenhuis, zeveneneenhalve meter opgeschoven naar links. Een soort promotie, want nu woont ze op de hoek. Precies boven de vuilcontainer, zodat ze haar ruimte met een eenvoudige beweging van haar rechtervoet schoon kan houden zonder ter hemel te storten.

Vorige week vrijdag kwam de directie ter ore dat de dorpsbewoners die destijds hadden geroepen dat dit waarschijnlijk de heilige Mona was die aan hen was verschenen [en dat de directie haar tot het einde der tijden moest voorzien van eten, drinken en oude leesmappen] hoogstwaarschijnlijk Mona’s echtgenoot en schoonfamilieleden waren. Vorige week vrijdag was een mooi moment geweest om Mona te laten opnemen. Dat had de directie vast gedaan als de naam van het hotel niet net was veranderd in ‘Mona’s Hemel op Aarde’.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Tony

Onder een vette kuif en tussen twee licht verwaarloosde bakkebaarden staat hij voor een open raam in een Amsterdam Oud-West uitziende wijk. Een man van achterin de zestig in een smoezelig HEMA-hemd en een donkerblauwe trainingsbroek. Hij heet Tony.

Tony is alleenstaand, maar dat vindt hij een nare term. Hij noemt het liever ‘Tony zit tussen twee relaties in’. Tony praat graag over zichzelf in de derde persoon. Maar dat geeft niet, want er luistert toch nooit iemand. Tony zit namelijk al sinds januari 1982 tussen twee relaties in.

In februari 1973 ontmoette hij zijn ware liefde en twee weken later was hij getrouwd. Het was in San Francisco en de bruid was zijn kat Whiskers. Dat kon alleen van januari tot en met november 1973, in het kader van de vrije liefde en het recht op vrije uitoefening daarvan. De wet is later overigens in het congres verworpen, maar Tony had zijn kans al gegrepen.

Whiskers is niet meer. Hij was er wel tot de dood hen scheidde in 1981. Pas in 1982 kon Tony het over zijn hart verkrijgen Whiskers te begraven. Dat was okee, want hij was overleden op oudjaarsdag en Tony begroef hem op nieuwjaarsdag, maar gelukkig niet in hetzelfde jaar. Want dat had Tony niet gepast gevonden naar Whiskers.

Sindsdien woont Tony in Amsterdam, waar hij zelfstandig wijnproever is. Hij is er erg goed in, zegt hij zelf. Alleen zijn gezichtsvermogen loopt wat terug, maar voor wijn heb je gelukkig alleen je reuk en smaak nodig. Elke ochtend rookt Tony een sigaretje uit het raam en telt hij hoeveel ramen er aan de overkant zijn. Dat is niet eenvoudig en het is hem nog niet gelukt, want de kozijnen lijken steeds te verschuiven. Om goed te kunnen focussen heeft hij altijd een tangetje bij de hand. Dan doet hij een oog dicht en houdt hij met het tangetje het lid van zijn andere oog zo dicht mogelijk tegen zijn wenkbrauw aan. Tot dusver heeft die truc nog niet geresulteerd in wat voor optelsom dan ook, maar Tony zegt dan: “Hey, I tried!”

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Monday, June 7th, 2010

Sex Machine. Het wonderlijke brein van Harry Baudelaire [Deel 1]

Beste Sex Machine,

Hartelijk dank voor je uitnodiging voor een geil webcam gesprek. Hoewel ik het erg vriendelijk van je vind en met veel interesse je profiel heb bekeken, kan ik helaas geen gebruik maken van je aanbieding.

Dat verrast je wellicht, aangezien je me op Relatieplanet hebt gevonden en ik single ben, maar helaas spelen er meer factoren mee. Bijvoorbeeld dat ik me heb aangemeld omdat ik
een voyeur ben. Ik geloof best in een dating site als middel om ware liefde of, in jouw geval, ware seks te vinden. In alle tweehonderd profielen die ik heb bezocht staat namelijk hetzelfde: Iedereen zoekt een maatje voor een DVD op de bank, is eerlijk, spontaan en betrouwbaar en bezit een compleet leven waarin alleen die ene ontbreekt. Als iedereen hetzelfde zoekt moet dat dus voor al die mensen makkelijk te vinden zijn, lijkt me.
Maar… ik ben persoonlijk op dit moment nergens naar op zoek, behalve checken of ik nog een beetje in de markt lig. En bevrediging van mijn nieuwsgierigheid naar hoe je jezelf profileert als vier miljoen single Nederlanders met je meelezen. Om maar te zwijgen over goedkope gluurders als ik.

Jouw profiel interesseert me mateloos. Je nickname bijvoorbeeld. Ik neem tenminste aan dat je ouders je geen ‘Sex Machine’ genoemd hebben. Mijn respect verdien je alleen al met het feit dat jij niet de zoveelste vijftiger bent die een foto van Brad Pitt plaatst met de opmerking dat je toen nog een ander kapsel had. Maar is die zware shag op je lip, de bierwalm om je hoofd en je iets te strakke XXXL T-shirt met zweetplekken nu wat jou maakt tot de sexmachine die je bent?

Ik kon het niet helemaal plaatsen dus ben ik gefascineerd gaan doorklikken naar je interesses. Gek genoeg waren je favorieten prima te voorspellen. Je komt niet in het theater, maar zeer regelmatig in de kroeg. Je rookt meer dan 20 sigaretten per dag en je alcoholpromillage is aan je gemiddelde dagelijkse inname te zien ongeschikt voor verkeersdeelname. Je kijkt alles van SBS6, maar in het bijzonder Temptation Island en het beste nummer aller tijden is “Ben je geil of wil je een koekje?”. Laat me raden, de koekjes zijn op?

Anyway, ik weet dat het heel voorbarig van me is maar ik denk niet dat onze profielen een match vormen. Je aanbod is verleidelijk, maar ik weet mezelf in bedwang te houden bij de gedachte dat jij en ik elkaar virtueel tot ongekende hoogte moeten gaan brengen.
Dus sexy, ik wens je veel succes op RP en enorm veel webcamgeluk.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Powered by WordPress

Blossom Theme by RoseCityGardens.com