Enter a short paragraph of text or Adsense code, or disable the intro text entirely, in the theme options panel.

Tag: copywriter

Monday, November 12th, 2012

What’s on your mind?

Nou, dit.
Fuck it.
Je salaris van een failliet monetair stelsel.
Je pensioen van een slecht bluffende dienstverlener.
Je beloften van een terugkrabbelend kabinet.
Je contract voor onbepaalde tijd.
Je levensloopregeling die een afslag te vroeg nam.
Je bankroete kredietverstrekker.
Je verzekeringspolis die geen rampen dekt.
Je hypotheek die vereist dat je nog veertig jaar samen blijft.
Je huwelijksgeloften die een clausule misten over die geile stagiaire.
Je welopgevoede zoon die zijn ex neerstak.
Je kerk die niet gelooft in onvoorwaardelijke liefde.
Je verpleegtehuis waar ze vergeten je om te draaien.
Je master in werkloosheid.
Je 1200 HD kanalen waar nooit iets op is.
Je hele kloterige 3.0 bestaan, dat met 900 vrienden leger is dan ooit.
Je eeuwige zoektocht naar behoud van schijnzekerheid.
Fuck it.
Glimlach gewoon een keer naar een onbekende.
Word je veel rijker van.

Tags: , , , , , , , , ,

Thursday, August 23rd, 2012

Divine Comedy

Kwart over tien, maandagochtend. Dante Raabs loopt van de parkeergarage binnendoor naar de receptie van het immense aquarium dat hem inhuurt als consultant. Hij knikt naar de receptioniste en haalt zijn pasje langs de lezer van de elektrische deuren naar de hal. Gekleed in een op maat gesneden pak, handgemaakte manchetknopen en een zelfvoldane grijns loopt hij quasi-nonchalant naar de lift.

Net voordat de liftdeuren openen bij de zevende verdieping klemt hij zijn glimmende iPhone aan zijn oor en op het moment dat hij uitkijkt op de ICT afdeling, begint hij te praten.
“Je wilt me toch niet vertellen dat je niet bevoegd bent dat budget vrij te maken? Kom op man, jij runt de toko. Bottom line komt het hierop neer: Ik ben maar een eenvoudige lul die jouw ideeën op papier zet, maar jij bent de alpha male. Ik ben hier om jou nog belangrijker te maken. Deal? Goed. Laten we vanmiddag een vorkje prikken. Librije is prima. Bye.”

Dante zet zijn laptoptas op het bureau in de achterste hoek van de kantoortuin. De beste flexplek van het pand. Hier ziet en hoort hij alles zonder gezien of gehoord te worden. Als hij in gesprek gaat moet hij langs de kantoren van de bobo’s en hij laat geen kans onbenut om met een grote stapel dossiers en een headset aan zijn oor langs de Belangrijke Bureaus te lopen. Meestal naar het dak, om te roken. Of naar de elfde verdieping, waar de espressomachine van de CEO staat.

Hij zit zo in zijn rol dat het even duurt voordat hij het hoort. Gegrinnik. Even voelt hij zich ongemakkelijk. Word ik uitgelachen? Door wie? Waarom? Vanonder zijn wenkbrauwen kijkt hij op. Anna. Ze zit rechtop aan het bureau tegenover hem, met haar armen over elkaar en een grote grijns. Anna mag grijnzen. Hij heeft haar zelf hier binnengehaald. Ze is sinds vandaag extern communicatieadviseur voor de interne ICT-organisatie.

Jaren geleden werkten ze voor dezelfde multinational, waar ze alles leerden wat iedere werkgever liever geheim houdt. Hoe kantoorpolitiek werkt. Dat domme mensen met netwerkvaardigheden promotie maken tot ze op directieniveau het toppunt van absolute onkunde hebben bereikt. Dat nog nooit iemand promotie heeft gekregen door hard te werken, want als je een harde werker een hogere functie geeft, moet de afdeling waar hij zat veel meer doen dan voorheen. Dante dacht met Anna een partner in crime te hebben in het walhalla van bullshit bingo. Nu is hij bang dat ze hem vroeg of laat door de mand zal laten vallen.

Hij kijkt haar strak aan.
“Je grijnst.”
Anna knikt.
“En net grinnikte je.”
Anna grijnst. “Waarom grinnik en grijns jij? Een beetje respect graag. Ik ben heel belangrijk hier.”
Anna staat op en zegt:
“Kom Raabs, we gaan in bespreking. Pak een stapel.”

In spreekkamer 2 sorteert Dante zijn papieren zo dat het lijkt alsof hij een voortgangsgesprek voert. Hij kijkt Anna aan en zegt:
“Je leert snel hè, pupke? ‘Pak een stapel.’ Tsss.”
Anna leunt achterover en zegt:
“Nou, je hebt me hier binnengeluld. Wat denken ze dat ik kan?”
Dante lacht.
“Meisje, kijk eens in de spiegel. Jij hoeft toch niks te kunnen? Ik heb ze uitgelegd dat jou betalen gelijk staat aan de kunstuitleen. Dan kost het ook geld om de hele dag naar iets moois te kunnen kijken. Als je nou voortaan een rokje aantrekt en op de elfde af en toe je benen laat zien, zit je gebeiteld.”
Anna houdt haar hoofd iets schuin en kijkt hem verveeld aan.
“Het is wel handig als ik een verhaal heb, nietwaar?”
“Okee. Ik heb gezegd dat je bij The Finance Company hoofd marcom was, dat je als geen ander denkt vanuit stakeholders value en dat je ons gaat helpen met onze herpositionering. Dat ik zei dat je een lekker wijf bent leek ook wel te helpen.”

Als Anna hem hoofdschuddend blijft aankijken, vervolgt hij:
“Luister. Er is een strenge set normen en waarden waar je hier rekening mee moet houden. De bedrijfsethiek vereist dat je niet teveel uren maakt, maar ze wel degelijk schrijft. Met een vork. Als ik ’s ochtends enorm moet schijten ben ik om tien uur op kantoor en schrijf ik een ontbijtsessie op. Als ik ‘s middags naar een kapper moet, omdat mijn haar ook in de baas z’n tijd groeit, zeg ik dat ik ga thuiswerken omdat het hier zo’n kippenhok is. Je moet veel lunchen buiten de deur. Dan ben je belangrijk en connected. En wat er ook gebeurt, je moet om uiterlijk kwart voor vijf je jas aan hebben. En stipt om vijf uur de deur uit zijn. Je stelt de tijd op je laptop zo in dat je om kwart voor zes thuis een mail verstuurt naar iemand van hier die wat te vertellen heeft, maar dat hij denkt dat je om kwart over elf ’s avonds nog aan het werk was. En je schrijft extra uren voor brainstormen en desk research. Roken is op papier projectmanagement. Zo fiets je met veel koffie drinken en mij entertainen op je gemak 20K per maand binnen.”
Anna kijkt hem met open mond aan.
“Zo simpel kan het toch niet zijn?”
Dante zucht en kijkt Anna meewarig aan:
“Meisje, je moet nog zoveel leren. Zo simpel is het voor iederéén hier. Hoe hoger je tarief, hoe meer ze denken dat je kunt. Als je duur bent durven ze geen vragen te stellen. Het is sukkels united hier. Niemand kan iets, behalve zichzelf verkopen.”
Anna zucht.
“Tsjezus man, wat een desillusie. Maar jij dan? Jij bent al járen hotshot consultant!”

Even is het stil. Dante richt zich op om te reageren, maar zakt daarna terug in zijn stoel en zegt op fluistertoon:
“Anna baby, ik kan helemaal niks. Toen niet en nu niet. Ik fake alles. Ik ga binnenkort tragisch ten onder aan mijn eigen imago. En daar word ik belachelijk goed voor betaald. Ik hoop al jaren dat iemand het ziet, maar iedereen gelooft liever wat ik ze laat zien. Dat bevestigt anderen in wat ze van zichzelf willen laten zien. Succes. Een laf alternatief om de illusie te wekken dat het verschrikkelijk goed met je gaat.”
Anna fronst haar wenkbrauwen, buigt voorover en zegt, bijna onhoorbaar:
“Maar dat klinkt zo…leeg.”
Dante schuift zijn papieren terug op een keurige stapel, strijkt het bovenste blad glad en zegt:
“Als je leegte voelt bij de bushalte kun je concluderen dat je ongelukkig bent. In een Audi A6 kun je het toeschrijven aan de enorme ruimte.”
Hij pakt zijn papieren en staat op.
“Kom meiske. Jij gaat een A6 verdienen. En ik ga doen alsof ik bij de Librije ga lunchen.”

Tags: , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Joe

Joe werkt al drieënveertig jaar bij de fabriek. Niemand weet precies hoe hij er begonnen is. Ineens was hij er gewoon, op die Valentijnsdag in 1967. Hij zal een jaar of twaalf geweest zijn. De mensen zeggen dat hij al drieënveertig jaar hetzelfde donkerblauwe overall draagt, met in zijn linkerzak dezelfde witte zakdoek met de oranje dubbele rand en in zijn borstzak twee gedeukte kroonkurken. Niemand weet precies hoe oud hij toen was en niemand weet precies hoe oud hij nu is, maar hij is nog nooit te laat geweest en nog nooit ziek.

Joe raakt in paniek als de lucht buiten helder is. Dan rent hij als een wildeman door de fabriekshal, wild gebarend met zijn armen in een opwaarts stuwende beweging. Alsof hij stof naar de hemel tilt. Niemand weet precies wat hij dan wil, maar iedereen weet dat hij kalmeert zodra iemand zegt:
“Ze zijn onderweg, Joe.”
Dan rent Joe in paniek naar het raam en blijft hij naar de lucht wijzen tot het moment waarop de spanning van zijn rug glijdt en zijn schouders langzaam hun vertrouwde, teleurgestelde positie weer innemen. En dan, als Joe langzaam diep inademt en daarna nog langzamer nog dieper uitademt en zijn hoofd een paar tellen laat hangen met zijn kin op zijn borst, dan weet iedereen dat alles weer goed is. Tot deze maandag.

Op deze maandag, waarop Joe Bizetski precies drieënveertig jaar, twee maanden, negen dagen en een uur of vijf voldoet aan een functieomschrijving die niemand kent, verandert het heden de toekomst en wordt Joe een verhaal. Om 12.32 uur begint een iets te grote man in een in iets te kleine overall door de fabriekshal te rennen. In een opwaarts stuwende beweging gebaart hij wild met zijn armen, alsof hij stof naar de hemel tilt. Niemand weet precies wat hij wil, maar iedereen weet dat hij kalmeert zodra iemand zegt:
“Ze zijn onderweg, Joe.”
Vandaag is het Millie van de kantine. Vanachter haar kassa rent ze naar hem toe, legt ze een arm op zijn schouder en zegt ze:
“Ze zijn onderweg, Joe.”
Op dat moment zakt Joe door zijn benen.
Vlak voordat de dokter net te laat naast hem knielt, pakt Joe de mollige hand van Millie stevig vast. Hij kijkt haar angstig in haar grote blauwe ogen en zegt:
“W…..wie moet nu de wolken maken?”

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Rocco

Rocco is de hond van Franny. Franny wilde heel graag een huisdier. Franny’s mama legde uit dat dat geen echt dier kon zijn, omdat echte dieren echt eten, echt drinken, echte aandacht en echte liefde nodig hebben. En dat alle liefde en aandacht van haar mama al voor Franny was en dat alle centjes die ze met haar twee banen verdiende al opgingen aan hun eigen eten en drinken. Hoewel ze alles al had gegeven wat ze te geven had, vroeg Franny’s mama het meisje toch wat voor dier ze graag wilde als het geen dier kon zijn dat eten, drinken, liefde of aandacht nodig had. Of misschien alleen een beetje liefde. Dan wilde Franny een Rocco. Ze wist alleen nog niet hoe een Rocco er uitzag.

Na maanden zoeken vond ze hem in de etalage van een meubel- en lampenwinkel die door de crisis failliet was gegaan. Op zijn rug was een sticker geplakt met daarop de tekst “van 150 voor 50”. Hij was ongeveer 80 centimeter hoog. Vanaf de grond dan. Want vanaf het plafond was hij veel hoger. En hij was zo groen als de soep van heksen. Dat was precies de goeie kleur, want als hij groen zou zijn als de struiken, zou ze hem zomaar kunnen kwijtraken tijdens het uitlaten. Franny vroeg wat er op de sticker stond, want ze kon alleen maar de 5 lezen en wist dus niet meer dan dat dit een hond was voor meisjes zoals zij, die net 5 waren geworden en hun hele verjaardag hadden doorgebracht met hopen op een Rocco. Franny’s moeder zei “van 150 voor 50. Deze Rocco kost vijftig”.

Franny vroeg of ze samen genoeg hadden om Rocco mee te nemen. Franny’s mama zei dat Rocco iets meer kostte dan ze die maand over hadden. Franny vroeg of ze dan, als ze nu heel heel heel hard zou sparen, later als ze groot was Rocco mocht ophalen uit het lampenasiel. Franny’s mama bedacht hoe zielig het zou zijn als Franny pas op haar zeventiende genoeg geld zou hebben om Rocco uit het lampenasiel te halen, om er vervolgens achter te komen dat het lampenasiel al lang niet meer bestond of dat Rocco zelfs al in een lampenbejaardentehuis zou zitten. Dat hij moederziel alleen, als enige Rocco, de hele dag tegen de lamp zou lopen zonder ooit het genoegen te hebben gekend van een Franny in je leven. Franny’s mama zei dat ze zich vandaag geen zorgen gingen maken. En dat ze Rocco meteen mee zouden nemen als Franny nu alvast de liefde voor haar rekening nam. Omdat liefde het meest waard is als je het niet bewaart. Dat je liefde juist nooit moest opsparen voor later. Dat begreep Franny wel. Liefde moest je altijd direct weggeven. Want dan kreeg je het direct weer terug. En dan had iedereen altijd genoeg.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Mona

Mona woont op de galerij van een appartementencomplex op Gran Canaria. Al twee jaar, 8 weken en anderhalf uur houdt ze haar vuisten stevig om de spijlen van de balustrade geklemd. Als ze loslaat, gaat het mis, weet ze sinds die hete augustusnamiddag toen ze erachter kwam dat ze omgekeerde hoogtevrees heeft. Mona is bang dat ze gewichtloos wordt als ze de balustrade loslaat en dat ze dan onherroepelijk ter hemel stort. Als mensen haar vragen hoe ze daarbij komt, buigt ze haar hart zo dicht mogelijk naar een knokige vinger van haar linkervuist en zegt ze licht hoofdschuddend: “Innerlijk weten, mijn kind. Innerlijk weten.” Sinds die hete augustusnamiddag is dat het enige wat ze nog zegt, ongeacht de vraag.

De directie van het complex had destijds wel geprobeerd haar eerst vriendelijk, toen onvriendelijk en later met brute kracht van haar plek te krijgen, maar ze had zo hard geschreeuwd en met haar ogen gerold dat de dorpsbewoners waren komen aanrennen. Ze hadden geroepen dat dit waarschijnlijk de heilige Mona was die aan hen was verschenen en dat de directie haar tot het einde der tijden moest voorzien van eten, drinken en oude leesmappen. De directie had daar al snel mee ingestemd. Niet zozeer om het zekere voor het onzekere te nemen. Niet omdat Mona precies op die hete augustusnamiddag haar veertigjarig jubileum had als [enigszins overjarig] kamermeisje en men vond dat dat een mooi moment was voor een soort van wederdienst. En zeker niet om de heilige Mona te vereren. Het was meer omdat de schreeuwende heks toeristen uit de hele wereld aantrok en dat de directie ongekende mogelijkheden had gezien voor sponsordeals en merchandising.

Twee jaar en acht weken geleden had Mona een halve bij een hele bij drie komma acht meter in het midden van de galerij betrokken, precies boven de plek waar de duiven samenkomen. Twee jaar en drie weken geleden was ze, gezien vanaf de deur van het trappenhuis, zeveneneenhalve meter opgeschoven naar links. Een soort promotie, want nu woont ze op de hoek. Precies boven de vuilcontainer, zodat ze haar ruimte met een eenvoudige beweging van haar rechtervoet schoon kan houden zonder ter hemel te storten.

Vorige week vrijdag kwam de directie ter ore dat de dorpsbewoners die destijds hadden geroepen dat dit waarschijnlijk de heilige Mona was die aan hen was verschenen [en dat de directie haar tot het einde der tijden moest voorzien van eten, drinken en oude leesmappen] hoogstwaarschijnlijk Mona’s echtgenoot en schoonfamilieleden waren. Vorige week vrijdag was een mooi moment geweest om Mona te laten opnemen. Dat had de directie vast gedaan als de naam van het hotel niet net was veranderd in ‘Mona’s Hemel op Aarde’.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Tony

Onder een vette kuif en tussen twee licht verwaarloosde bakkebaarden staat hij voor een open raam in een Amsterdam Oud-West uitziende wijk. Een man van achterin de zestig in een smoezelig HEMA-hemd en een donkerblauwe trainingsbroek. Hij heet Tony.

Tony is alleenstaand, maar dat vindt hij een nare term. Hij noemt het liever ‘Tony zit tussen twee relaties in’. Tony praat graag over zichzelf in de derde persoon. Maar dat geeft niet, want er luistert toch nooit iemand. Tony zit namelijk al sinds januari 1982 tussen twee relaties in.

In februari 1973 ontmoette hij zijn ware liefde en twee weken later was hij getrouwd. Het was in San Francisco en de bruid was zijn kat Whiskers. Dat kon alleen van januari tot en met november 1973, in het kader van de vrije liefde en het recht op vrije uitoefening daarvan. De wet is later overigens in het congres verworpen, maar Tony had zijn kans al gegrepen.

Whiskers is niet meer. Hij was er wel tot de dood hen scheidde in 1981. Pas in 1982 kon Tony het over zijn hart verkrijgen Whiskers te begraven. Dat was okee, want hij was overleden op oudjaarsdag en Tony begroef hem op nieuwjaarsdag, maar gelukkig niet in hetzelfde jaar. Want dat had Tony niet gepast gevonden naar Whiskers.

Sindsdien woont Tony in Amsterdam, waar hij zelfstandig wijnproever is. Hij is er erg goed in, zegt hij zelf. Alleen zijn gezichtsvermogen loopt wat terug, maar voor wijn heb je gelukkig alleen je reuk en smaak nodig. Elke ochtend rookt Tony een sigaretje uit het raam en telt hij hoeveel ramen er aan de overkant zijn. Dat is niet eenvoudig en het is hem nog niet gelukt, want de kozijnen lijken steeds te verschuiven. Om goed te kunnen focussen heeft hij altijd een tangetje bij de hand. Dan doet hij een oog dicht en houdt hij met het tangetje het lid van zijn andere oog zo dicht mogelijk tegen zijn wenkbrauw aan. Tot dusver heeft die truc nog niet geresulteerd in wat voor optelsom dan ook, maar Tony zegt dan: “Hey, I tried!”

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Monday, June 7th, 2010

Sex Machine. Het wonderlijke brein van Harry Baudelaire [Deel 1]

Beste Sex Machine,

Hartelijk dank voor je uitnodiging voor een geil webcam gesprek. Hoewel ik het erg vriendelijk van je vind en met veel interesse je profiel heb bekeken, kan ik helaas geen gebruik maken van je aanbieding.

Dat verrast je wellicht, aangezien je me op Relatieplanet hebt gevonden en ik single ben, maar helaas spelen er meer factoren mee. Bijvoorbeeld dat ik me heb aangemeld omdat ik
een voyeur ben. Ik geloof best in een dating site als middel om ware liefde of, in jouw geval, ware seks te vinden. In alle tweehonderd profielen die ik heb bezocht staat namelijk hetzelfde: Iedereen zoekt een maatje voor een DVD op de bank, is eerlijk, spontaan en betrouwbaar en bezit een compleet leven waarin alleen die ene ontbreekt. Als iedereen hetzelfde zoekt moet dat dus voor al die mensen makkelijk te vinden zijn, lijkt me.
Maar… ik ben persoonlijk op dit moment nergens naar op zoek, behalve checken of ik nog een beetje in de markt lig. En bevrediging van mijn nieuwsgierigheid naar hoe je jezelf profileert als vier miljoen single Nederlanders met je meelezen. Om maar te zwijgen over goedkope gluurders als ik.

Jouw profiel interesseert me mateloos. Je nickname bijvoorbeeld. Ik neem tenminste aan dat je ouders je geen ‘Sex Machine’ genoemd hebben. Mijn respect verdien je alleen al met het feit dat jij niet de zoveelste vijftiger bent die een foto van Brad Pitt plaatst met de opmerking dat je toen nog een ander kapsel had. Maar is die zware shag op je lip, de bierwalm om je hoofd en je iets te strakke XXXL T-shirt met zweetplekken nu wat jou maakt tot de sexmachine die je bent?

Ik kon het niet helemaal plaatsen dus ben ik gefascineerd gaan doorklikken naar je interesses. Gek genoeg waren je favorieten prima te voorspellen. Je komt niet in het theater, maar zeer regelmatig in de kroeg. Je rookt meer dan 20 sigaretten per dag en je alcoholpromillage is aan je gemiddelde dagelijkse inname te zien ongeschikt voor verkeersdeelname. Je kijkt alles van SBS6, maar in het bijzonder Temptation Island en het beste nummer aller tijden is “Ben je geil of wil je een koekje?”. Laat me raden, de koekjes zijn op?

Anyway, ik weet dat het heel voorbarig van me is maar ik denk niet dat onze profielen een match vormen. Je aanbod is verleidelijk, maar ik weet mezelf in bedwang te houden bij de gedachte dat jij en ik elkaar virtueel tot ongekende hoogte moeten gaan brengen.
Dus sexy, ik wens je veel succes op RP en enorm veel webcamgeluk.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Monday, June 7th, 2010

Sex Machine. Het wonderlijke brein van Harry Baudelaire [Deel 2]

22.07 u
*Sex Machine wil met je praten*

22.11 u
*Sex Machine wil met je praten*

22.13 u
*Sex Machine wil met je praten*

22.14 u
*Sex Machine wil met je praten*

Do zegt:
Rot op Sex Machine

Sex Machine zegt:
Had je niet gezien dat ik met je wil chatten?

Do zegt:
Jawel. Maar ik negeer je.

Sex Machine zegt:
Waarom?

Do zegt:
Omdat ik niet met je wil praten

Sex Machine zegt:
Je praat nu toch ook met me?

Do zegt:
Om je duidelijk te maken dat ik niet met je wil praten ja.

Sex Machine zegt:
Je denkt dat je heel wat bent he

Do zegt:
Ja.

Sex Machine zegt:
Dat was niet positief bedoelt hoor

Do zegt:
Denk jij dat stalken de beste weg naar een webcamgesprek is?

Sex Machine zegt:
Wat is stolken?

Do zegt:
Dat begint bij het sturen van twaalf interessehartjes.

Sex Machine zegt:
Moet je blij mee zijn, intressehartjes. Je bent 31 en je heb een kind. Jij moet blij wezen dat iemand je nog aandacht geeft.

Do zegt:
Ik word niet zo blij van anonieme aandacht. Zeker niet als je negeert dat ik je negeer.

Sex Machine zegt:
Wat denk je dan? Dat ik al die wijven apart een brief ga schrijven? Het heet Relatieplanet hoor. Dan wil je heus wel.

Do zegt:
Ik wil helemaal niet. En jou zeker niet.

Sex Machine zegt:
Je kent me geeneens. Kunnen toch eerst proberen of de sex wat is? Kunnen we daarna altijd verder kijken. Ik ben niet moeilijk hoor.

Sex Machine zegt:
Heb je een vriend ofzo? Ik ben niet jaloers. En een beetje mekaar ontdekken daar is niks mis mee. Ben je zeker te preuts voor. Zo praat je wel.

Do zegt:
Ja ik denk dat dat het is.

Sex Machine zegt:
Daar help ik je wel overheen lekkertje. Cum to daddie.

Do zegt:
Tempting, but no.

Sex Machine zegt:
We kunnen ook gewoon eerst wat afspreken als je je niet voor de cam wilt uitkleden. Morgenavond, Van der Valk Hengelo. Ik ben er.

Do zegt:
Ik niet.

Do zegt:
Dag Sex Machine. Fijne avond, nogmaals succes en laat me met rust.

Sex Machine zegt:
Je wilt me. En ik zal je vertellen dat

22.21 u
*Sex Machine heeft het gesprek verlaten*

22.24 u
Sex Machine zegt:
Kut dat was moeders de vrouw. Had hem net op tijd op de pasjans gezet. Dus, hoe laat morgen?

22.26 u
*Sex Machine wil met je praten*

22.28 u
*Sex Machine wil met je praten*

22.29 u
*Sex Machine wil met je praten*

22.36 u
*Sex Machine wil met je praten*

22.48 u
*Sex Machine wil met je praten*

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Monday, June 7th, 2010

Sex Machine. Het wonderlijke brein van Harry Baudelaire [Deel 3]

22.07 u
*Karin wil met je praten*

Do zegt:
Dag Karin. Ken ik je?

Karin zegt:
Hoer

Do zegt:
Pardon?

Karin zegt:
Hoer

Do zegt:
Ikke?

Karin zegt:
Ja doe maar niet alsof je nergens vanaf weet hoor ik weet alles

Do zegt:
Ehh… Ik was wel een beetje een jobhopper maar ik ben niet Do de Hoer. Ik ben Do met het Reclamebureau.

Karin zegt:
Je weet wel wat ik bedoel

Do zegt:
Ik denk niet dat ik dan geantwoord zou hebben. Kun je me ff een hint geven?

Karin zegt:
Me man

Do zegt:
En dat is?

Karin zegt:
Harry

Do zegt:
Ik ken geen Harry

Karin zegt:
Hier: “Beste Sex machine, Hartelijk dank voor je uitnodiging voor een geil webcamgesprek”

Do zegt:
Ah… Harry

Karin zegt:
Wat moet je met me man?

Do zegt:
Helemaal niks. Heb je de rest van het bericht niet gelezen?

Karin zegt:
Jawel en je geeft hem allemaal complementen. Denk maar niet dat ik niet weet wat er aan de gang is. Hij heeft jullie chat ook op de
computer staan. Je bent met hem naar van de valk geweest.

Do zegt:
Niet! Ik heb hem afgewezen.

Karin zegt:
En waarom dan wel arrogante trut

Do zegt:
Nou Karin je doet niet echt lief he?

Karin zegt:
Zeggen! Waarom heb je hem afgewezen!

Do zegt:
Ten eerste omdat ik geen interesse heb in het algemeen. En ten tweede omdat ik geen interesse heb in hem persoonlijk.

Karin zegt:
Je staat toch op RP sloerie

Do zegt:
Jullie zitten wel op één lijn met z’n tweetjes hè?

Karin zegt:
Is mijn Harry te min voor je?

Do zegt:
Heel erg déjà vu dit. Nee hij is niet te min, hij is vooral niet mijn type. En ten derde…omdat hij met jou getrouwd is?

Karin zegt:
En wat is je type dan wel?

Do zegt:
Ik geloof niet dat ik dit gesprek echt aan het voeren ben. Waarom wil je in godsnaam weten wat mijn type is? Is het niet relevanter om Harry te vragen waarom hij andere vrouwen probeert te versieren?

Karin zegt:
Dat doet hij helemaal niet. Jij probeert HEM te versieren. Ik heb het allemaal gelezen.

Do zegt:
O. En waaruit maak je op dat ik hem wil versieren?

Karin zegt:
Je hebt toch gereageerd?

Do zegt:
Ja. Stom van me.

Karin zegt:
Eindelijk zeg je iets zinnigs

Do zegt:
Karin?

Karin zegt:
Mevrouw Baudelaire

Do zegt:
Die zag ik niet aankomen. Maar okee: Mevrouw Baudelaire?

Karin zegt:
Wat moet je

Do zegt:
Waarom ben je boos op mij en niet op Harry?

Karin zegt:
Harry is een man die kan er niks an doen. Jij moet hem met rust laten.

Do zegt:
Doe ik.

Karin zegt:
Beloof je dat?

Do zegt:
Ik zweer het op de CAO voor prostituees.

Karin zegt:
Watte?

Do zegt:
Ik beloof het.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Monday, June 7th, 2010

Sex Machine. Het wonderlijke brein van Harry Baudelaire [Deel 4]

Karin:
Rot op met je koude voeten

Harry:
Hoe moet ik ze anders warm krijgen?

Karin:
Weet ik veel. Als je het maar op je eigen helft doet.

Harry:
Ik ben de man des huizes. De baas. Alle helften zijn van mij.

Karin:
Dan doe je het maar op je andere helft. En doe het een beetje stil want ik wil slapen.

Harry:
Hoezo slapen? Het is zondag. Zondag Zexdag.

Karin:
Nee hè? Ik ben moe.

Harry:
Moe?! Waarvan? Je zit de hele dag thuis.

Karin:
Ja in jouw huis zit ik de godganse dag jouw troep op te ruimen die je met jouw luie reet hebt gemaakt.

Harry:
Ongesteld?

Karin:
Als ik ja zeg laat je me dan met rust?

Harry:
Neuh. Ik ben een echte zeeman. Ik bevaar alle zeeën dus ook de rooie.

Karin:
En ik kan niet tegen jouw geklots en dat je roer het nooit doet dus ga fietsen zou ik zeggen.

Harry:
De dokter zegt dat het heel normaal is en dat het heel veel mannen overkomt en dat het niks is om me voor te schamen en dat ik er met je over moet praten.

Karin:
Het overkomt niet heel veel mannen en het is wel iets om je voor te schamen en ik wil niet met je praten over waarom je me niet meer aantrekkelijk genoeg vind om hem gewoon omhoog te krijgen.

Harry:
Nou zeg wat heb ik gedaan?

Karin:
Wat zou JIJ nou gedaan kunnen hebben! Nou ten eerste doe je NOOIT iets. Dat heb je gedaan. En als je al wat probeert doe je dat niet bij mij. Ik weet het heus wel hoor.

Harry:
Wat weet je heus wel?

Karin:
Dat je vrouwen van internet neukt.

Harry:
Ik neuk helemaal niemand.

Karin:
Omdat ze niet willen nee. Maar je probeert het wel vuile bedrieger.

Harry:
Ehh…

Karin:
Ja nou ben je betrapt hè, Sex Machine?

Harry:
Hoe weet…nou…d-dat is een beetje mailen. Ik heb niks verkeerd gedaan. Jij praat toch ook wel eens met andere kerels?

Karin:
Ja praten ja. Bij de supermarkt. Met de bejaarde buurman. Met je vader. Dat is het wel.

Harry:
Nou dan. En ik praat ook met vrouwen. Dat is precies hetzelfde.

Karin:
Godsamme Har, het is pas hetzelfde als ik bij de bakker vraag: “Mag ik een halfje bruin en een potje sex alstublieft?”

Harry:
Hahaha….een potje sex. Dat is een goeie. “Wie is er aan de beurt?” Hahahaha.

Karin:
Zie….dat is nou precies waarom ik je zo’n zak vind. Jij gaat vreemd en als ik je betrap ga je een beetje grapjes zitten maken!

Harry:
Maar moppie je stelt je aan. Ik hou toch alleen maar van jou?

Karin:
Ja dat laat je lekker blijken zo!

Harry:
Ja hallo! Jij wilt nooit wat. Als ik je een kus geef draai je je om en als ik je aanraak duw je me weg.

Karin:
Jij zegt altijd dat ik een dikke reet heb gekregen. Dan wil ik heus geen sex meer met je hoor.

Harry:
Nou dat bedoel ik dus.

Karin:
(…)

Harry:
Ja wat zit je nou te zuchten?

Karin:
Niks.

Harry:
Wel. Dat zie ik toch?

Karin:
O dat ziet meneer dan weer wel. Als je MIJ nou eens zag…

Harry:
Dat doe ik toch popje. Jij bent mijn lekkere bolle Teletubbie.

Karin:
Laaaaat maar.

Harry:
O. En nu?

Karin:
Nu oprotten naar je eigen helft. Ik ga slapen.

Harry:
Dus we gaan niet neuken?

Karin:
Welterusten Harry.

Harry:
Morgen dan?

Karin:
Als je nou je bek niet houdt doen we het NOOIT meer.

Harry:
Trusten Tinky Winky van me.

Karin:
Welterusten klootzak.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Powered by WordPress

Blossom Theme by RoseCityGardens.com