Enter a short paragraph of text or Adsense code, or disable the intro text entirely, in the theme options panel.

Uncategorized Category

Friday, October 25th, 2013

Pietitie.

Twee miljoen Nederlanders hebben mij deze week uitgelegd dat het uiterlijk van Zwarte Piet, wat ik aanzag voor een racistische karikatuur, komt van vieze schoorstenen. Onderweg naar beneden pikt zo’n veger al gauw een egaal zwarte kleur, dikke rode lippen, kroeshaar en gouden oorbellen mee. Volgens sommigen waren het wel slaven, maar bevrijde slaven. Kindslaven. Dus dan is het wel okee. Kleine bevrijde negertjes. Niks mis mee. En voor wie vindt dat er wel wat mis mee is: hou eens op onze uitkeringen af te pakken en klagen doe je maar in je eigen land. Want wij moeten onze cultuur beschermen. En jullie mogen onze kinderen niet onze tradities afnemen. En alsof jullie zo heilig zijn, met je besnijdenissen en je ramadan en eerwraak en roofovervallen.
Dus natuurlijk is een Piet met zwarte roetvegen geen optie. Want dan is het geen Sinterklaas. En dan kunnen we net zo goed Pasen en Kerst ook meteen afschaffen. En als je dat niet snapt, ben je waarschijnlijk te lui om het te snappen. Maar verder zijn we niet racistisch. En je bent zelf dom.

Tuesday, July 30th, 2013

toevallig

was jij toevallig
die krekel
die op mijn hand bleef zitten?
of die vlinder
die ons volgde
toen wij ons
lieten meevoeren
door die stroom?
was jij misschien
het water
zo helder
dat je onzichtbaar was?
of was jij soms
het gras
dat naar ons wuifde,
toen, die keer?
sorry dan
ik herkende je niet
maar ik zag je wel.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

Saturday, June 8th, 2013

happy b-day zonder jou.

ik mis je later
als je stem is weggeëbd
uit mijn geheugen
en ik nog weet hoe je lach was
maar niet hoe hij klonk

ik mis je later
als ik dingen niet meer weet
omdat ik dacht
dat jij er zou zijn
om niet te laten vergeten

ik mis je later
als mijn meisje groter is
dan jij haar ooit zag
en ze niet tegen je kan zeggen
dat ze je zo mist

ik mis je later
als de dingen die je zei
begrijpelijk voor me worden
en ik niet kan zeggen
je had gelijk

en ik mis je later
als ik groter ben
of ouder word dan jij
en ik niet kan zeggen
hoe dat is

of de rest

Tags: , , , , , , , ,

Monday, June 3rd, 2013

060804

ik hou je handje
in mijn hand
en beloof je altijd
en eeuwig
alles en niets
zo lang als ik kan
en mag

ik hou je handje
in mijn hand
tot ik geen handje
meer zeggen mag

en dan nog
hou ik
je handje
in mijn hand
en van je
voor altijd

Tags: , , , ,

Monday, November 12th, 2012

What’s on your mind?

Nou, dit.
Fuck it.
Je salaris van een failliet monetair stelsel.
Je pensioen van een slecht bluffende dienstverlener.
Je beloften van een terugkrabbelend kabinet.
Je contract voor onbepaalde tijd.
Je levensloopregeling die een afslag te vroeg nam.
Je bankroete kredietverstrekker.
Je verzekeringspolis die geen rampen dekt.
Je hypotheek die vereist dat je nog veertig jaar samen blijft.
Je huwelijksgeloften die een clausule misten over die geile stagiaire.
Je welopgevoede zoon die zijn ex neerstak.
Je kerk die niet gelooft in onvoorwaardelijke liefde.
Je verpleegtehuis waar ze vergeten je om te draaien.
Je master in werkloosheid.
Je 1200 HD kanalen waar nooit iets op is.
Je hele kloterige 3.0 bestaan, dat met 900 vrienden leger is dan ooit.
Je eeuwige zoektocht naar behoud van schijnzekerheid.
Fuck it.
Glimlach gewoon een keer naar een onbekende.
Word je veel rijker van.

Tags: , , , , , , , , ,

Thursday, August 23rd, 2012

Divine Comedy

Kwart over tien, maandagochtend. Dante Raabs loopt van de parkeergarage binnendoor naar de receptie van het immense aquarium dat hem inhuurt als consultant. Hij knikt naar de receptioniste en haalt zijn pasje langs de lezer van de elektrische deuren naar de hal. Gekleed in een op maat gesneden pak, handgemaakte manchetknopen en een zelfvoldane grijns loopt hij quasi-nonchalant naar de lift.

Net voordat de liftdeuren openen bij de zevende verdieping klemt hij zijn glimmende iPhone aan zijn oor en op het moment dat hij uitkijkt op de ICT afdeling, begint hij te praten.
“Je wilt me toch niet vertellen dat je niet bevoegd bent dat budget vrij te maken? Kom op man, jij runt de toko. Bottom line komt het hierop neer: Ik ben maar een eenvoudige lul die jouw ideeën op papier zet, maar jij bent de alpha male. Ik ben hier om jou nog belangrijker te maken. Deal? Goed. Laten we vanmiddag een vorkje prikken. Librije is prima. Bye.”

Dante zet zijn laptoptas op het bureau in de achterste hoek van de kantoortuin. De beste flexplek van het pand. Hier ziet en hoort hij alles zonder gezien of gehoord te worden. Als hij in gesprek gaat moet hij langs de kantoren van de bobo’s en hij laat geen kans onbenut om met een grote stapel dossiers en een headset aan zijn oor langs de Belangrijke Bureaus te lopen. Meestal naar het dak, om te roken. Of naar de elfde verdieping, waar de espressomachine van de CEO staat.

Hij zit zo in zijn rol dat het even duurt voordat hij het hoort. Gegrinnik. Even voelt hij zich ongemakkelijk. Word ik uitgelachen? Door wie? Waarom? Vanonder zijn wenkbrauwen kijkt hij op. Anna. Ze zit rechtop aan het bureau tegenover hem, met haar armen over elkaar en een grote grijns. Anna mag grijnzen. Hij heeft haar zelf hier binnengehaald. Ze is sinds vandaag extern communicatieadviseur voor de interne ICT-organisatie.

Jaren geleden werkten ze voor dezelfde multinational, waar ze alles leerden wat iedere werkgever liever geheim houdt. Hoe kantoorpolitiek werkt. Dat domme mensen met netwerkvaardigheden promotie maken tot ze op directieniveau het toppunt van absolute onkunde hebben bereikt. Dat nog nooit iemand promotie heeft gekregen door hard te werken, want als je een harde werker een hogere functie geeft, moet de afdeling waar hij zat veel meer doen dan voorheen. Dante dacht met Anna een partner in crime te hebben in het walhalla van bullshit bingo. Nu is hij bang dat ze hem vroeg of laat door de mand zal laten vallen.

Hij kijkt haar strak aan.
“Je grijnst.”
Anna knikt.
“En net grinnikte je.”
Anna grijnst. “Waarom grinnik en grijns jij? Een beetje respect graag. Ik ben heel belangrijk hier.”
Anna staat op en zegt:
“Kom Raabs, we gaan in bespreking. Pak een stapel.”

In spreekkamer 2 sorteert Dante zijn papieren zo dat het lijkt alsof hij een voortgangsgesprek voert. Hij kijkt Anna aan en zegt:
“Je leert snel hè, pupke? ‘Pak een stapel.’ Tsss.”
Anna leunt achterover en zegt:
“Nou, je hebt me hier binnengeluld. Wat denken ze dat ik kan?”
Dante lacht.
“Meisje, kijk eens in de spiegel. Jij hoeft toch niks te kunnen? Ik heb ze uitgelegd dat jou betalen gelijk staat aan de kunstuitleen. Dan kost het ook geld om de hele dag naar iets moois te kunnen kijken. Als je nou voortaan een rokje aantrekt en op de elfde af en toe je benen laat zien, zit je gebeiteld.”
Anna houdt haar hoofd iets schuin en kijkt hem verveeld aan.
“Het is wel handig als ik een verhaal heb, nietwaar?”
“Okee. Ik heb gezegd dat je bij The Finance Company hoofd marcom was, dat je als geen ander denkt vanuit stakeholders value en dat je ons gaat helpen met onze herpositionering. Dat ik zei dat je een lekker wijf bent leek ook wel te helpen.”

Als Anna hem hoofdschuddend blijft aankijken, vervolgt hij:
“Luister. Er is een strenge set normen en waarden waar je hier rekening mee moet houden. De bedrijfsethiek vereist dat je niet teveel uren maakt, maar ze wel degelijk schrijft. Met een vork. Als ik ’s ochtends enorm moet schijten ben ik om tien uur op kantoor en schrijf ik een ontbijtsessie op. Als ik ‘s middags naar een kapper moet, omdat mijn haar ook in de baas z’n tijd groeit, zeg ik dat ik ga thuiswerken omdat het hier zo’n kippenhok is. Je moet veel lunchen buiten de deur. Dan ben je belangrijk en connected. En wat er ook gebeurt, je moet om uiterlijk kwart voor vijf je jas aan hebben. En stipt om vijf uur de deur uit zijn. Je stelt de tijd op je laptop zo in dat je om kwart voor zes thuis een mail verstuurt naar iemand van hier die wat te vertellen heeft, maar dat hij denkt dat je om kwart over elf ’s avonds nog aan het werk was. En je schrijft extra uren voor brainstormen en desk research. Roken is op papier projectmanagement. Zo fiets je met veel koffie drinken en mij entertainen op je gemak 20K per maand binnen.”
Anna kijkt hem met open mond aan.
“Zo simpel kan het toch niet zijn?”
Dante zucht en kijkt Anna meewarig aan:
“Meisje, je moet nog zoveel leren. Zo simpel is het voor iederéén hier. Hoe hoger je tarief, hoe meer ze denken dat je kunt. Als je duur bent durven ze geen vragen te stellen. Het is sukkels united hier. Niemand kan iets, behalve zichzelf verkopen.”
Anna zucht.
“Tsjezus man, wat een desillusie. Maar jij dan? Jij bent al járen hotshot consultant!”

Even is het stil. Dante richt zich op om te reageren, maar zakt daarna terug in zijn stoel en zegt op fluistertoon:
“Anna baby, ik kan helemaal niks. Toen niet en nu niet. Ik fake alles. Ik ga binnenkort tragisch ten onder aan mijn eigen imago. En daar word ik belachelijk goed voor betaald. Ik hoop al jaren dat iemand het ziet, maar iedereen gelooft liever wat ik ze laat zien. Dat bevestigt anderen in wat ze van zichzelf willen laten zien. Succes. Een laf alternatief om de illusie te wekken dat het verschrikkelijk goed met je gaat.”
Anna fronst haar wenkbrauwen, buigt voorover en zegt, bijna onhoorbaar:
“Maar dat klinkt zo…leeg.”
Dante schuift zijn papieren terug op een keurige stapel, strijkt het bovenste blad glad en zegt:
“Als je leegte voelt bij de bushalte kun je concluderen dat je ongelukkig bent. In een Audi A6 kun je het toeschrijven aan de enorme ruimte.”
Hij pakt zijn papieren en staat op.
“Kom meiske. Jij gaat een A6 verdienen. En ik ga doen alsof ik bij de Librije ga lunchen.”

Tags: , , , , , , , , , ,

Saturday, January 8th, 2011

In time and love one must travel light

Carry no emptiness.
Replace it with space.

Dare to dream.
Say what you mean.
Mean what you say.
Play.

Listen to silence.
Observe the obvious.
Show the invisible.
Protect the unmissable.

Hurry only to stop.
Step up.
Love.
Look above.
Go beyond.
Feel the dawn.

Do not believe you can’t.
Do not fear you can.

Do not be vile.
Smile.
Feel.
Be real.
Think.
Wink.
Think again.
Be a friend.

Evoke.
Stroke.
Ask why.
Cry.
Shout.
Pout.

Don’t need to have.
Laugh.

Know how little you know.

Have passion.
Fuck fashion.
Be kind to yourself.
Value health.
Be thankful.
Be beautiful.
See romance.
Dance.

Elevate.
Create.
Wonder.
Don’t ponder.

Feel pain.
Love rain.
Sing.
Feel spring.

Tags: , , , , , ,

Saturday, December 18th, 2010

Zinnen.

In het labyrint der zinnen
hoop ik dat ene woord te vinden
het ene woord voor jou en mij
voor liefde tranen lachen blij
voor high on life en dopamine
stagediven en trampoline
poëzie en kriebelzand
en balanceren op de rand
voor lentebries en zomerzucht
een warme deken roze lucht
heel vers brood en lang in bad
het zachte spinnen van een kat
schootlezen en druppels dauw
van ‘jij van mij’ en ‘ik van jou’
pasgewassen beddengoed
zilt en zout en bitterzoet
ochtendseks en nachtdiner
en blote voeten in de zee
voel en leef en dans en zing
en slaap en droom en flirt en spring
dat ene woord dat ene woord
dat zwijgt en wacht tot ik hem hoor.

Tags: , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Joe

Joe werkt al drieënveertig jaar bij de fabriek. Niemand weet precies hoe hij er begonnen is. Ineens was hij er gewoon, op die Valentijnsdag in 1967. Hij zal een jaar of twaalf geweest zijn. De mensen zeggen dat hij al drieënveertig jaar hetzelfde donkerblauwe overall draagt, met in zijn linkerzak dezelfde witte zakdoek met de oranje dubbele rand en in zijn borstzak twee gedeukte kroonkurken. Niemand weet precies hoe oud hij toen was en niemand weet precies hoe oud hij nu is, maar hij is nog nooit te laat geweest en nog nooit ziek.

Joe raakt in paniek als de lucht buiten helder is. Dan rent hij als een wildeman door de fabriekshal, wild gebarend met zijn armen in een opwaarts stuwende beweging. Alsof hij stof naar de hemel tilt. Niemand weet precies wat hij dan wil, maar iedereen weet dat hij kalmeert zodra iemand zegt:
“Ze zijn onderweg, Joe.”
Dan rent Joe in paniek naar het raam en blijft hij naar de lucht wijzen tot het moment waarop de spanning van zijn rug glijdt en zijn schouders langzaam hun vertrouwde, teleurgestelde positie weer innemen. En dan, als Joe langzaam diep inademt en daarna nog langzamer nog dieper uitademt en zijn hoofd een paar tellen laat hangen met zijn kin op zijn borst, dan weet iedereen dat alles weer goed is. Tot deze maandag.

Op deze maandag, waarop Joe Bizetski precies drieënveertig jaar, twee maanden, negen dagen en een uur of vijf voldoet aan een functieomschrijving die niemand kent, verandert het heden de toekomst en wordt Joe een verhaal. Om 12.32 uur begint een iets te grote man in een in iets te kleine overall door de fabriekshal te rennen. In een opwaarts stuwende beweging gebaart hij wild met zijn armen, alsof hij stof naar de hemel tilt. Niemand weet precies wat hij wil, maar iedereen weet dat hij kalmeert zodra iemand zegt:
“Ze zijn onderweg, Joe.”
Vandaag is het Millie van de kantine. Vanachter haar kassa rent ze naar hem toe, legt ze een arm op zijn schouder en zegt ze:
“Ze zijn onderweg, Joe.”
Op dat moment zakt Joe door zijn benen.
Vlak voordat de dokter net te laat naast hem knielt, pakt Joe de mollige hand van Millie stevig vast. Hij kijkt haar angstig in haar grote blauwe ogen en zegt:
“W…..wie moet nu de wolken maken?”

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Sunday, September 19th, 2010

Rocco

Rocco is de hond van Franny. Franny wilde heel graag een huisdier. Franny’s mama legde uit dat dat geen echt dier kon zijn, omdat echte dieren echt eten, echt drinken, echte aandacht en echte liefde nodig hebben. En dat alle liefde en aandacht van haar mama al voor Franny was en dat alle centjes die ze met haar twee banen verdiende al opgingen aan hun eigen eten en drinken. Hoewel ze alles al had gegeven wat ze te geven had, vroeg Franny’s mama het meisje toch wat voor dier ze graag wilde als het geen dier kon zijn dat eten, drinken, liefde of aandacht nodig had. Of misschien alleen een beetje liefde. Dan wilde Franny een Rocco. Ze wist alleen nog niet hoe een Rocco er uitzag.

Na maanden zoeken vond ze hem in de etalage van een meubel- en lampenwinkel die door de crisis failliet was gegaan. Op zijn rug was een sticker geplakt met daarop de tekst “van 150 voor 50”. Hij was ongeveer 80 centimeter hoog. Vanaf de grond dan. Want vanaf het plafond was hij veel hoger. En hij was zo groen als de soep van heksen. Dat was precies de goeie kleur, want als hij groen zou zijn als de struiken, zou ze hem zomaar kunnen kwijtraken tijdens het uitlaten. Franny vroeg wat er op de sticker stond, want ze kon alleen maar de 5 lezen en wist dus niet meer dan dat dit een hond was voor meisjes zoals zij, die net 5 waren geworden en hun hele verjaardag hadden doorgebracht met hopen op een Rocco. Franny’s moeder zei “van 150 voor 50. Deze Rocco kost vijftig”.

Franny vroeg of ze samen genoeg hadden om Rocco mee te nemen. Franny’s mama zei dat Rocco iets meer kostte dan ze die maand over hadden. Franny vroeg of ze dan, als ze nu heel heel heel hard zou sparen, later als ze groot was Rocco mocht ophalen uit het lampenasiel. Franny’s mama bedacht hoe zielig het zou zijn als Franny pas op haar zeventiende genoeg geld zou hebben om Rocco uit het lampenasiel te halen, om er vervolgens achter te komen dat het lampenasiel al lang niet meer bestond of dat Rocco zelfs al in een lampenbejaardentehuis zou zitten. Dat hij moederziel alleen, als enige Rocco, de hele dag tegen de lamp zou lopen zonder ooit het genoegen te hebben gekend van een Franny in je leven. Franny’s mama zei dat ze zich vandaag geen zorgen gingen maken. En dat ze Rocco meteen mee zouden nemen als Franny nu alvast de liefde voor haar rekening nam. Omdat liefde het meest waard is als je het niet bewaart. Dat je liefde juist nooit moest opsparen voor later. Dat begreep Franny wel. Liefde moest je altijd direct weggeven. Want dan kreeg je het direct weer terug. En dan had iedereen altijd genoeg.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Powered by WordPress

Blossom Theme by RoseCityGardens.com