No Go

Ik schrijf. Omdat het te laat is om profvoetballer te worden. Ik ben heel relaxed [mijn moeder noemt dat laks], idealistisch [mijn moeder noemt dat naïef], romantisch [mijn moeder noemt dat hardleers] en ik vind mezelf heel grappig [mijn moeder vindt mij ook grappig, maar niet als ik grappen maak over haar]. Ik ben aardig tegen obers. Maar niet tegen Duitsers. Wel tegen Duitse obers. Ik heb een dag kunstacademie gedaan en zes weken saxofoonles. Ik schrijf concepten, copy, scripts, persberichten, gedichten, artikelen, recensies, marketingplannen, sketches, voice-overs, boeken, tweets en posts, maar geen kerstkaarten en vooralsnog geen geschiedenis. Ik heb een fortuin aan herinneringen, maar geen geld. Ik heb geen pensioen, geen planning en geen spaarrekening. Wel optimisme tot in den treure, een zesjarige die mijn goede voorbeeld is en veel dromen. En ik doe mijn eigen stunts. Met wisselend succes en onverminderd enthousiasme [mijn moeder noemt dat onvolwassen. Ik noem dat Het Leven Vieren].